دوست دارم، خیلی زیاد!

عکس و صحبت های مهران مدیری در دهمین جشن دنیای تصویر

mymehran — Thu, 03 Jul 2008 00:01:18 GMT

تیر ماه ۱۳۸۶

نامزدهای دریافت جایزه ی بهترین ترانه ی فیلم یا سریال:

آقای محمد اصفهانی (سریال وفا)

آقای بنیامین بهادری ( فیلم گرگ و میش)

آقای مهران زاهدی (سریال اولین شب آرامش)

آقای محمدرضا صادقی (فیلم ازدواج به سبک ایرانی)

آقای مهران مدیری (سریال باغ مظفر)

جایزه ی بهترین ترانه: به‌خاطر اجرای دلنشين و صميمی آهنگی خاطره‌انگيز با نسبت جدی ميان شعر عاشقانه و روابط كميك شخصيت‌ها

جایزه تعلق می گیرد به مهران مدیری برای مجموعه ی تلویزیونی باغ مظفر

مهران مدیری: خیلی ممنونم، خیلی ممنونم... خیلی ممنونم، خیلی ممنونم.

من خواننده ی حرفه ای نیستم، من حرفم حالا اول کارگردانی و ساخت سریال و این جور چیزاست. اما... خیلی ممنونم از هیئت داوران برای این انتخاب. در جایی که آقای محمد اصفهانی نشسته من غلط می کنم خوانندگی کنم. آقای اصفهانی من غلط کردم، من غلط کردم، من معذرت می خوام!

من... و پیش همه ی دوستان دیگری که کاندیدا بودن. خیلی ممنونم از اساتیدی که این جا تشریف دارن، خیلی ممنونم. و استاد بیضایی هم این جا تشریف دارن، می بوسمشون... استاد مشایخی، استاد انتظامی، استاد کشاورز، جناب آقای پروین و حالا...

خیلی ممنونم از همه ی دوستان و امیدوارم بتونم بهتر از این باشم تو همه ی زمینه ها. مچکرم.

علی معلم: خب این جایزه فرق داره، این نمیره بشینه بیچاره، نمیتونه بره بشینه، جایزشو برداره بره! شما جایزه تو بده به اون خانوم، نیگر میداره.

آقای مهران مدیری این جا باید بخونه، به همین سادگی که نیست. الان یه تیکشو میشنویم، بعدآ امتحان باید بده. فکر نکنین ما همین جوری جایزه میدیم. باید زنده بعدا امتحان بده، الانم خودشم زندس! شروع کن آقا، بفرمایید.

زمن نگارم حبیبم خبر ندارد
به حال زارم عزيزم نظر ندارد حبیب من آخ
به حال زارم عزيزم نظر ندارد

خبر ندارم من از دل خود
دل من از من حبیبم خبر ندارد عزيز من آخ
دل من از من حبیبم خبر ندارد

كجا رود دل عزيز من آخ كه دلبرش نيست
كجا پرد مرغ حبیبم كه پر ندارد
كجا پرد مرغ عزيزم كه پر ندارد حبیب من آخ
كجا پرد مرغ عزيزم كه پر ندارد

بهار مضطر عزيز من آخ منال ديگر
كه آه و زاری اثر ندارد

همه سياهی عزيزم همه تباهی حبیب من آخ
مگر شب ما عزیزم سحر ندارد عزیز من آخ
مگر شب ما حبیبم سحر ندارد

امان از اين عشق عزيز من آخ فغان از اين عشق
كه غير خون جگر ندارد

همه سياهی عزيزم همه تباهی حبیب من آخ
مگر شب ما عزیزم سحر ندارد حبیب من آخ
مگر شب ما عزيزم سحر ندارد

ز هر دو سر بر سرش بكوبند
كسی كه تيغ عزيزم دو سر ندارد حبیب من آخ
كسی كه تيغ عزيزم دو سر ندارد

همه سياهی عزيزم همه تباهی حبیب من آخ
مگر شب ما عزیزم سحر ندارد حبیب من آخ
مگر شب ما عزیزم سحر ندارد

مدیری: قشنگ معلوم بود که من نمی خونم، نه؟!

برای این که امکان آوردن ارکستر بزرگ این جا نبود من مجبور شدم دروغکی یه آهنگ بخونم. ولی امشب یه اجرای زنده خواهم داشت که با دوستان عزیزم آقای بهرام دهقان یار و علی رزمی اجرا خواهد شد؛ و این پیانو هم یه ماجرایی داره که من خدمتتون عرض می کنم.

معلم: مرسی از آقای مدیری و مرسی از شما که همراهی کردید.

معلم: خب الان یه قولی گرفته بودیم از... برای امتحان شفاهی، عملی و همه جور امتحانات از آقای مهران مدیری. یه ترانه برای زیبایی قرار هست برای ما بخونه؛ آقای بهرام دهقانیارم که لطف می کنن تشریف دارن امشب، ... مهران من اسم اون دوست دیگمونو یادم رفت.

مدیری: عرض کنم، من گفتم راجع به این پیانو یه چیزی هست که باید بگم.

آقای معلم که تماس گرفتن و موضوع این اجرا رو مطرح کردن ساعت 4 بعد از ظهر بود. گفتم خب من یک تار و پیانو هست که خواهش کردم از دوستان آقای دهقانیار و آقای رزمی تشریف بیارن و همراهی کنن. آقای معلم گفتند که ... گفتم که ما پیانو نیاز داریم، گفتن: دهه؛ پیانو ما نداریم اصلآ. و من ساعت حدود 4.30 بعد از ظهر این پیانو رو خریدم گذاشتم این جا و فقط همین امشب مصرف میشه. اگر مشتری هست ما فروشنده ایم، چون بعد از این مراسم هیچ کارایی نداره.

آره بارون میومد خوب یادمه

مث آخرای قصه

که آدم می ره به رویا

آره بارون میومد خوب یادمه

زیر لب زمزمه کردم

کی می تونه این دل دیوونه رو از من بگیره؟

اون قَدَر باشه که من این دل و دستش بدم و چیزی نپرسه

دیگه حرفی نمونه بعد نگاهش

آره بارون میومد خوب یادمه

یه غروب بود روی گونه هات

دو تا قطره که آخرش نگفتی بارونه یا اشک چشمات

اما فرقی هم نداره

کار از این حرفا گذشته

دیگه قلبم سر جاش نیست

آره بارون میومد خوب یادمه

خیلی سال پیش

توی خوابم دیده بودم تو رو با گونه ی خیست

خیلی سال پیش توی خوابم دیده بودم تو رو با گونه ی خیست

اونجا هم نشد بپرسم بارونه یا اشک چشمات

آره بارون میومد خوب یادمه

مدیری: خیلی مچکرم از همراهیتون، مرسی.

معلم: خیلی ممنون از مهران عزیز و دوستان که این ترانه ی زیبارو اجرا کردن.

فردای شب جشن.

ضیافت شام

(اگه تونستید استادو تو این عکس پیدا کنید؟!)

(تو این عکس چی؟)

مهران مدیری : چه شب شيرينی بود. برای من و شايد براي همه کسانی که حضور داشتند.

در ايران هميشه گردآوردن اهالی سينما و تلويزيون در کنار هم کار سختی است.

عده ای عاشق يکديگرند. عده ای ادعا مي کنند که عاشق يکديگرند، عده ای عاشق ادعای يکديگرند و شايد تنها خصلت مشترک تمام اين جمع نجيب و دوست داشتنی مظلوميت و معصوميت کودکانه آنهاست. همه دارند سعی خودشان را می کنند و اين مهم است.

ديشب از اين جمع جايزه گرفتم. سال گذشته هم و سال گذشته اش... ديشب با اين جمع برای رفتگان سال 85 گريستم. ديشب برای اين جمع ترانه خواندم و هر شب آرزو می کنم در مراسم سال بعد جای تصاوير درگذشتگان سال 86 خالی بماند و هر شب برای اين جمع آرزو می کنم که همواره بمانيم و خودمان را حفظ کنيم، ايمان مان را و حرفه ارزشمندمان را. هرچند، هر سال پيرتر و شکسته تر ديده می شويم. خداوندا می بينی... تمام اهالی سينما، تلويزيون و موسيقی ايران تعدادشان از ده رديف صندلی هاي يک سالن تجاوز نمی کند. و در آخر دعا می کنم براي علی معلم و همسر مهربانش که اين جمعيت را با هم پيوند می دهند، با آرزوهای بزرگ و امکانات کوچک...

رشیدپور باز هم از مدیری می گوید + 2 پوستر جدید

mymehran — Sun, 29 Jun 2008 03:51:18 GMT

گفت و گوی غیر قابل چاپ با رضا رشیدپور در اخرین روزهای پیش از توقف پخش «مثلث شیشه‌ای»
خداحافظ دنیای اجرا

همشهری جوان ـ مجید توکلی: رشيدپور در فاصله برنامه «شب شيشه‌اي» تا برنامه جديدش «مثلث شيشه‌اي» خيلي فرق كرده؛ در اين مدت بازيگر شده (در فيلم جديد تهمينه ميلاني «سوپراستار»، نقش مهمي داشته و در كار آخر مهران مديري هم حضور كوتاهي داشته) و درضمن با نشريه «رويش» به جرگه روزنامه‌نگارها وارد شده است. همين‌ها كافي بود تا با او بنشينيم و درباره روزنامه‌نگار و بازيگرشدنش و اجراهايش در برنامه‌اي تازه حرف بزنيم. اين سومين «برنامه شيشه‌اي» اوست (تعبيري كه خودش درمورد برنامه‌هايش به كار مي‌برد). رشيدپور با «شب شيشه‌اي» حسابي گل كرد و به اوج رسيد اما «مثلث شيشه‌اي» او هنوز از كار درنيامده و منتقدان خاص خودش را دارد. او قبل از شروع مصاحبه، مصرانه از ما خواست كه سؤال تكراري نپرسيم. مصاحبه را با صحبت درمورد تجربه روزنامه‌نگاري‌اش در «رويش» شروع كرديم و پيش رفتيم.

مكار هم شده‌ايم آقاي رشيد‌پور.

تازه 7 شماره درآورده‌ايم؛ من سابقه مطبوعاتي زيادي ندارم. سابقه مطبوعاتي من برمي‌گردد به تعدادي ستون‌نگاري و يادداشت‌. بنابراين ادعايي ندارم ولي خودم يك اخلاقي دارم كه كاري را انجام نمي‌دهم مگر اينكه تلاش كنم تا موفق شوم؛ مخصوصا درمورد شماره يك، 2 و3 «رويش» اصلا ادعا ندارم ولي از شماره 4 به بعد خيلي جدي‌تر شده‌ايم.

فكر مي‌كنيد اسم رضا رشيدپور چقدر در سرپا ماندن «رويش»در همين 7شماره كمك كرد؟

اتفاقا چيزي كه به ما آسيب رساند، همين بود. ما گمان مي‌كرديم با آ‌وردن اسم‌هاي بزرگ در مجله توسط من، مي‌توانيم در مرحله اول موفق باشيم ولي اين‌طور نبود. شما شماره اول ما را ببينيد؛ با آدم‌هاي بزرگي مصاحبه داشتيم؛ مثل آغداشلو، ناصر چشم‌آذر و... ولي اين جواب نداد. آوردن اسم‌هاي بزرگ در مجله جواب نداد و ديدم اين كار ژورناليستي نيست.

اتفاقا اين كار ژورناليستي است و جواب مي‌دهد. مخاطب شما اگر بداند با حاتمي‌كيا مصاحبه داريد كه با هيچ‌كجا گفت‌وگو نمي‌كند، قطع به يقين مجله شما را مي‌خرد. گفت‌وگو با اين آدم‌ها برگ برنده هر نشريه‌اي است.

ما نمي‌خواستيم براي فروش مجله از جذابيت چهره‌ها سوءاستفاده كنيم. مثلا ما با داريوش مهرجويي گفت‌گو داشتيم. در همان شماره با ده‌نمكي هم گفت‌وگو كرديم ولي به جاي اينكه عكس مهرجويي را روي جلد بياوريم كه بفروشد از ده‌نمكي استفاده كرديم.

اتفاقا چون ده‌نمكي را استفاده كرديد، به فكر فروش بوديد. كار بدي هم نيست، كار طبيعي همين است.

شايد اين هم باشد ولي اوايل هدفمان اين نبود؛ نمي‌خواستيم با روي جلد به فروش برسيم. دوست داشتيم مخاطب ما «رويش» را بخرد تا عكس روي جلد ما را. ولي حالا كه وارد گود شده‌ايم، اعتراف مي‌كنم چون مجموعه خصوصي هستيم، بايد از اين شيطنت‌ها براي روي جلدهايمان انجام بدهيم.

اما فكر مي‌كنيد مجله رويش بدون اسم رضا رشيدپور براي مخاطب چه جذابيت‌هايي دارد؟

من دفاعم اين است كه ما نوپا هستيم. اجازه بدهيد كمي جلوتر برويم بعد؛ ضمن اينكه حرف شما درست است. ما در مملكتي زندگي مي‌كنيم كه در مسائل فرهنگي – هنري و حتي سياسي متكي به افراد هستيم. من تلاش كردم براي رويش اين اتفاق نيفتد ولي نشد.

حالا چرا اين نشريه قبل از اينكه رضا رشيدپور در برنامه‌هايش طرفدار پيدا كند منتشر نمي‌شد؟

ببينيد، من دغدغه‌هاي شخصي و فرهنگي‌اي دارم كه به گمانم نمي‌توانم در آنتن رسانه ملي كه از پول بيت‌المال اداره مي‌شود و قوانين خودش را دارد عنوان كنم. اين صندلي كه من روي آن مي‌نشينم، امانت است. به‌خاطر همين تصميم گرفتم از يك تريبون ديگر استفاده كنم.

حالا راستش را بگو، به نظرت مي‌شود سود درآوردن مجله را به محبوبيت رضا رشيدپور بعد از برنامه‌هاي ‌گفت‌وگوي زنده(تاك‌شو) ربط داد؟

زماني مي‌توانيد صادقانه ربطش بدهيد كه در آوردن مجله يك سودي براي من داشته باشد. من نه تنها سود نمي‌كنم بلكه از جيب خودم هم مي‌گذارم. من اگر به جاي اين كار بروم و اجراي مراسم در ارگان‌ها و سازمان‌ها را برعهده بگيرم، درآمدش 10برابر اين كار است. بنابراين اگر مجله زدم، استفاده از آن براي محبوبيت و رسيدن به مال و منال نيست. با اين حساب بايد شغل ديگري ‌داشته باشي تا بتواني هزينه نشريه را تامين كني. من رشته اصلي‌ام مهندسي ساختمان است. كارشناسي ارشد سازه خوانده‌ام و محاسبات و نظارت بر كارهاي عمراني را برعهده دارم. بخش عمده‌اي از درآمدم از اين كار تامين مي‌شود.

اخلاق رشيدپور در اين كارش چطور است؟

محيط كار مهندسي خيلي متفاوت است چون محيط كارگاهي است و آنجا با كارگر و بنا طرف هستيم، به‌طور حتم خشن‌تر و جدي‌تر برخورد مي‌كنم.

اين برخوردها تحت تاثير رضا رشيدپور قرار نمي‌گيرد؟

چرا، اتفاقا از زماني كه برنامه پخش مي‌شود، توقع‌ها در محيط‌هاي كارگاهي- ساختماني از من فرق كرده است.

برويم سراغ برنامه «مثلث شيشه‌اي». داستان «برنامه من»، «مهمان من» و اين من من كردن‌ها چيست؟

شايد اين موضوع فقط در 10 برنامه شب شيشه‌اي بود كه گفته شد و بعد از آن ديگر نگفتم. كما اينكه خودم معتقدم اين برنامه من است ولي به‌خاطر بازخوردهاي منفي‌اي كه داشت، تكرارش نكردم.

چرا معتقديد اين برنامه شماست؟

چرا شما معتقديد كه برنامه من نيست؟ اتفاقا همين‌طور است. در تمام برنامه‌هاي‌گفت‌وگوي زنده استاندارد، آن برنامه با مجري‌اش شناخته مي‌شود؛ مثلا مي‌گويند گفت‌وگوي فلاني با... به‌هر حال هر كس يك امضايي پاي گفت‌وگويش دارد. الان اين گفت‌وگوي مجيد توكلي است با رضا رشيدپور.

آره ولي من كه نمي‌توانم بگويم اين مجله من است.

مجله شما نيست ولي گفت‌وگوي شماست.

خب، پس فرقي نمي‌كند؟

براي اينكه شما سردبير مجله‌ات نيستي. مدير مسؤول مجله‌ات نيستي. شما يك گفت‌وگو كننده هستي. پس در برنامه چون تهيه‌كننده خودت هستي، مي‌گويي برنامه من؟ يك بخش از برنامه را من تهيه مي‌كنم به اتفاق محمد قنبري ولي به‌هر حال گفت‌وگوكننده من هستم و اين اعتقاد شخصي من است ولي چون احساس كردم مردم هم اين كار را زياد دوست ندارند، ديگر تكرار نكردم اما همچنان بر اين قضيه معتقدم. اين برنامه من، از مالكيت نمي‌آيد، من از محتوا مي‌آيد، از امضا مي‌آيد. خب، همين بازخوردهاي منفي باعث مي‌شود به برنامه لطمه وارد شود. ببين، در كل ما ايراني‌ها اين‌طوري هستيم. همه من هستيم ولي هيچ‌وقت، من مقابلمان را قبول نمي‌كنيم. مي‌گوييم من منم، تو من نيستي. هر كس به منيت خودش اعتقاد دارد ولي وقتي طرف مقابلش مي‌گويد.من هم منم، آن را قبول نمي‌كنيم. يك مقدار قد هستيم. چه ايرادي دارد آخر. در اين محيط فرهنگي، اين‌طرز تفكر، مال من است. اين گفت‌وگو مال من است.من معتقدم برنامه «مردم ايران سلام» برنامه رضا شهيدي‌فر است. «كوله‌پشتي» برنامه فرزاد حسني است. «دو قدم مانده به صبح»، برنامه صالح علاء است.

آره، ولي چه لزومي دارد مجري اين جمله را مدام بازگو كند؟

بالاخره يك جايي بايد روي اين داستان تاكيد شود كه يك بحث جديد باز شود. من ايرادش را نفهميدم. مردم مثلا گفتند «اين پسره پررو شده» . آخر من كه نگفتم تلويزيون مال من است، شبكه‌ها مال من است، حتي نمي‌گويم اين برنامه مال من است. مي‌گويم اين برنامه من است. اين گفت‌وگوي من است. اين امضاي من است. من منظورم اين بود.

اين «من بودن» در شغل‌هاي ديگرت هم وجود دارد؟

اصلا اين‌طوري كه شما از«برنامه من گفتن»من تعبير مي‌كنيد درست نيست. اگر قرار بود بقيه نظر ندهند كه تشكيل اتاق فكر براي برنامه‌هاي شيشه‌اي معني نداشت. ما از همان «عبور شيشه‌اي» اتاق فكر داشتيم. اعضاي اتاق فكر چه كساني هستند؟ يك بخش از استادان دانشگاه هستند، بخشي هم از برنامه‌سازهاي تلويزيون. بخشي از خبرنگارها و يك بخش هم از مسؤولان محترم گروه اجتماعي شبكه تهران كه همه مي‌نشينيم دور هم و بحث مي‌كنيم كه چه ميهماني باشد بهتر است و چه بحثي صورت بگيرد بهتر است. اگر من از ابتدا قائل به اين بودم كه هيچ‌كس دخالت نكند و فقط نظر خودم باشد، اصلا اتاق فكر تشكيل نمي‌دادم.

فكر مي‌كني اين اسامي‌اي كه گفتي، به جز مثلا خبرنگارها يا استادها مي‌توانند به محتوا كمكي كنند؟

قطعا مي‌توانند. هر كسي صاحب ديدگاه و نقطه‌نظري است. من حتي اگر بتوانم يك كلمه از شما براي گفت‌وگوي شبم ياد بگيرم، براي من كافي است. ما جلسات 4-3 ساعته فكري داريم. شايد از توي جلسه 4-3 ساعته، من3 تا جمله ياد بگيرم و همان 3 جمله به من كمك كند.

اما الان عده‌اي عقيده دارندكه ‌بار اطلاعاتي و محتوايي شب شيشه‌اي بيشتر از مثلث شيشه‌اي است.

من همچين اعتقادي ندارم. مثال بزنيد.

مثلا اكبر زنجانپور مي‌آيد در برنامه شما و همه او را با سابقه تئاتري مي‌شناسند. به‌طور حتم بيشتر سؤال‌ها بايد در زمينه تئاتر باشد. حالا اصلا رضا رشيدپور تئاتري از زنجانپور ديده؟ يا آن اتاق فكر ديده؟

ربطي ندارد. ما موضوعمان با زنجانپور، بررسي مشكلات تئاتر بود و 90 درصد برنامه هم به همين گذشت.

خب، ولي همين هم مستلزم آگاهي از تئاتر امروز ماست. آيا رضا رشيدپور مي‌رود تئاتر ببيند؟

خيلي. آخر اگر بگويم اين‌قدر اطلاعات دارم كه درست نيست. بايد ضدش ثابت بشود و بگويند تو اينجا اين چيز را اشتباه گفتي، ‌آن وقت من ضايع مي‌شوم. يك وقت شايد من بخواهم سوتي بگيرم ،ولي يك وقت هم است كه سؤال و چالشي مطرح نمي‌شود كه كسي بخواهد سوتي بگيرد. ببين، من خيلي زياد با تئاتر آشنا هستم. من مي‌گويم تئاتر ما به‌رغم اينكه اين‌قدر جنجال درمورد كمبود بودجه‌اش هست، از كمبود بودجه ضربه نمي‌خورد بلكه از بعضي جوانان كه امر برايشان مشتبه شده كه خداوند تئاتر هستند ضربه مي‌خورد. تئاتر دارد از آنجا ضربه مي‌خورد. اگر قرار است پولي در تئاتر خرج شود بايد خرج آنهايي شود كه كارشان را بلد هستند. اين تئوري‌اي بود كه مي‌خواستم آن شب به‌اش برسيم كه رسيديم. آقاي زنجانپور موبه‌مو تاييد كرد كه دقيقا همين است. اينكه ما الان از تئاتر روشنفكري رسيده‌ايم به تئاتر روشنفكربازي و سالن‌هايمان خالي شده‌است. مسؤولان هم فكر مي‌كنند بضاعت ما همين است.

اتفاقا اگــــر روي حوزه تئاتر مسلط بوديدمي‌دانستيد كه اين‌طور نيست چون الان ما كارگردان‌هايي مثل محمد يعقوبي داريم كه تئاتر روشنفكري روي صحنه مي‌برند و سالن‌هايشان هم پر مي‌شود. سؤال اصلي اين است كه اين فضا ها‌ي متفاوت از تئاتر وسينما تا سياست و اقتصاد براي رشيدپور آن‌قدر آشنا هست كه بتواند بحث را به چالش بكشاند؟

ببينيد، يك بخش آن حق با شماست ولي مثلث شيشه‌اي خيلي سخت‌تر از شب‌شيشه‌اي است. در شب شيشه‌اي حوزه كاري ما كاملا تعريف شده بود و ما فقط درباره اهالي سينما گفت‌وگو داشتيم. من در كنار تحصيلات عمران، 4 سال در انجمن سينماي جوان كارگرداني خواندم. آن موقع خيلي دست و بالم بازتر بود. در مثلث شيشه‌اي، تنوع بحث‌هاي ما شگفت‌انگيز است. ما يكهو از گفت‌وگو با آقاي كروبي، مي‌رسيم به گفت‌وگو با اكبر زنجانپور و از آنجا مي‌رويم به سمت گفت‌وگو با دكتر كلانتر هرمزي راجع‌به جراحي بيني. بالاخره يك مجري، دايره‌المعارف كه نيست.

اتفاقا بايد باشد.

بايد باشد... نه... نبايد باشد. ما اگر قرار باشد 90 تا موضوع بررسي بكنيم، نمي‌توانيم 90 تاآدم در اتاق فكر بياوريم كه همه موضوع‌ها را بشناسند.

من هم نمي‌گويم 90تا آدم باشد ولي مي‌شود مشورت كرد و بار اطلاعاتي را بالا برد؟

صددرصد. اين كار را مي‌كنيم. همين بچه‌هاي تحريريه «رويش» به ما كمك مي‌كنند و هركدامشان سؤال طراحي مي‌كنند و...

قبول داريد كه بار اطلاعاتي يك برنامه گفت‌وگوي زنده مي‌تواند بيشتر از اين باشد؟

هميشه مي‌شود كار بهتري انجام داد ولي من مي‌گويم كه فرمايش شما دليل بر خوب نبودن برنامه ما نيست. بله، قطعا مي‌شود بهترش را ساخت. قطعا مي‌شود بهتر از تايتانيك را ساخت ولي اين دليل نمي‌شود كه بگوييم تايتانيك بد است. به نظر من «مثلث شيشه‌اي» به مراتب بهتر از «شب شيشه‌اي» است؛ به‌خاطر تنوع، عمق بحث، تغيير طيف مخاطب و... اين نظر شخصي خودم است.

ولي نظر خيلي‌ها اين است كه «شب شيشه‌اي» بهتر بود.

ببينيد، من اگر مي‌آمدم در «مثلث شيشه‌اي»، «شب شيشه‌اي» را تكرار مي‌كردم با همان طيف مخاطب، به نظر خودم تكرار خودم بود. من در آن برنامه، رسيدم به 420 هزار پيام كوتاه در شبي كه گلزار آمد اما در طول اين 27 شب اول مثلث شيشه‌اي، براساس آمار سازمان به 11ميليون بيننده در بعضي از شب‌هايم رسيده‌ام. 590 هزار پيام كوتاه با ضريب‌هاي علمي يعني 11 ميليون بيننده و اين طبيعي است كه يك اتفاق‌هايي در اين برنامه مي‌افتد.

اين به‌خاطر سابقه شب شيشه‌اي است ولي مي‌شود پيش‌بيني كرد كه اين آمار ريزش پيدا مي‌كند؛ يعني تماشاگري كه قبلش شنيده كه امشب قرار است يك آدم تئاتري را ببيند و بعد مي‌بيند كه هيچ چالشي در برنامه اتفاق نمي‌افتد و بعد مقايسه مي‌كند با «دو قدم مانده به صبح» كه محمد رحمانيان به‌عنوان مجري و كارشناس نشسته و دارد با حميد سمندريان بحث مي‌كند، ريزش نمي‌كند؟

من فكر نمي‌كنم اين‌جوري باشد. در اندازه‌اي كه دلخواه من است، در تمام برنامه‌هاي من چالش وجود دارد. از برنامه اكبر زنجانپور گرفته تا برنامه موسوي گرمارودي و برنامه مهران مديري. هر برنامه حداقل يك حرف براي گفتن داشته است.

مثال بزنيم؟

اره

مثلا برنامه رامبد جوان.

برنامه رامبد جوان مهم‌ترين ويژگي‌اش اين بود كه بپذيريم رامبد جوان كارگردان خيلي خوبي است ولي اگر بخواهد شيطنت كند، كارش ضعيف مي‌شود.

توي مسابقه پيام كوتاه به اين نتيجه رسيديد؟!

نه، توي مصاحبه با خودش. رامبد جوان به لحاظ كارگرداني تكنيكي و فني، كار بلد است ولي به لحاظ نگاه عميق كارگرداني، «نشاني» را خوب نساخته بود.

حالا درباره مصاحبه با رامبد هم حرف مي‌زنيم ولي اينكه گفتي به اندازه دلخواهت در گفت‌وگوها چالش به‌وجود مي‌آيد، معيار رشيدپور براي اين قضيه چيست؟

من براي هر برنامه‌اي، حق طبيعي‌ام است كه يك هدف تعيين كنم و تقريبا در 90درصد مثلث شيشه‌اي، به آن هدفي كه از قبل تعيين كرده بودم، رسيده‌ام.

مردم يك چيز مشخصي از برنامه گفت‌و‌گوي زنده مي‌خواهند؛ آن هم اينكه يك چهره ديگر از مهمان شما ببينند. اين اتفاق در شب شيشه‌اي افتاد ولي در مثلث شيشه‌اي خير. دليلش چيست؟

خودمان نخواستيم. ما از ابتدا قرارمان بر اين بود كه در شب شيشه‌اي شخصيت محور باشيم و در مثلث شيشه‌اي موضوع محور. مثلا اگر مهران مديري را آورديم، درباره طنز در سيما با او به گفت‌وگو نشستيم ولي در كنارش درباره خود او هم حرف زديم.

همين مهران مديري را كه مثال زديد، آدمي است كه با هيچ كجا گفت‌وگو نمي‌كند. حالا كه به برنامه شما آمد، بهتر نبود سؤال‌هايي از او پرسيده مي‌شد كه مخاطب آرزو داشته يك روز از مهران مديري بپرسد؛ نه اينكه «مرد هزار چهره» سانسوري داشته يا نه يا چطور با سختي اين سريال را ساخته.

مثلا چه سؤالي مي‌بايست از مهران مديري پرسيده مي‌شد؟

حالا كه مديري آمده، بايد با او درباره خودش و حاشيه‌هايش حرف زد. اتفاقا در برنامه، زياد هم درباره طنز بحث نشد اما بعضي اوقات احساس مي‌شود اين رفاقتي كه رشيدپور با مهمان دارد، باعث مي‌شود مهمان گفت‌وگو را در دست بگيرد.

مثلا؟

همين مهران مديري.

من به مهران مديري نگفتم كه تو هميشه 15 قسمت اول سريال‌هايت ضعيف‌تر از بقيه كارهايت است؟ نگفتم كه تو خودت دوست داري اول باشي؟

چرا اين سؤال‌ها را پرسيدي ولي مخاطب راضي نبود؛ گفت‌و گوي چالشي‌تري مي‌توانست اتفاق بيفتد يا مثلا در گفت‌وگو با رامبد جوان... .

در طول گفت‌وگو با رامبد جوان همين بس كه زماني كه من بحث‌هاي جدي مي‌كردم، رامبد روي ميز برنامه داشت نقاشي مي‌كشيد. من فكر مي‌كنم از تمام آن برنامه، همين نكته كافي بود.

ولي قبول داريد چيز خوبي از داخل اين نقاشي و گفت‌وگو در نيامد؟

براي من يا رامبد؟

براي مخاطب.

مخاطب اگر اين‌قدر باهوش باشد كه بفهمد رامبد خودش هم خودش را جدي نمي‌گيرد، كافي است.

ولي مي‌شود طوري گفت‌وگو كرد كه مهمان به خودش اجازه ندهد كه نقاشي بكشد.

رامبد جواب نمي‌داد. مي‌گفت من عادت ندارم به انتقاد جواب بدهم. اين به نظر شما ضعف من است يا ضعف طرف مقابل؟ يك نكته‌اي را هم بگويم؛ شخصيت دروني رضا رشيدپور، تخريب افراد نيست. من به هيچ‌ قيمت حاضر نيستم مخالف‌ترين آدم خودم را تخريب شخصيت كنم.

يعني اين به خاطر ترس از ممنوع‌التصوير شدن نيست؟

اصلا. من اين را مي‌گويم و تيتر هم بكنيد. من به احتمال 99 درصد بعد از اجراي مثلث شيشه‌اي از دنياي اجرا خداحافظي مي‌كنم؛ براي اينكه به تمام چيزهايي كه مي‌خواستم در مجري‌گري برسم، رسيده‌ام. تا 2 ماه ديگر خداحافظي مي‌كنم. هيچ‌ اتفاقي هم برايم نمي‌افتد.

حتي در مورد مهمان‌هاي سياسي‌اي كه داريد؟

اتفاقا در آن برنامه‌ها صداوسيما خيلي بازتر عمل مي‌كند. اين حاشيه‌هاي سياسي است كه گريبانگير مي‌شود. شما نگاه كنيد؛ همين كه صداوسيما مي‌آيد به آقاي كروبي 90 دقيقه آنتن مي‌دهد يا به محمد هاشمي 70 دقيقه آنتن مي‌دهد، يعني بيا حرف‌هايت را بزن ولي متأسفانه بيرون از سازمان، ظرفيت كمتري وجود دارد.

راستي فكر مي‌كني استعداد بازيگري داري؟

من 7 سال تئاتر كار كرده‌ام.

اينكه ملاك نيست براي داشتن استعداد بازيگري. استعداد داري؟

تجربه‌ام در «سوپراستار» نشان داد كه خيلي خوب بود.

نمي‌خواهي ادامه بدهي؟ چرا، شايد ادامه بدهم.

چون تصميم گرفته‌ام ديگر از فضاي اجرا فاصله بگيرم

با تشکر از سحر جون

و ثمانه جون

خاطره ای از کنسرت + پوستر

mymehran — Thu, 26 Jun 2008 07:17:18 GMT

از این قسمت میتونید آنونس "همیشه پای یک زن در میان است" رو ببینید یا دانلود کنید.

متن زیر خاطره ایست از کنسرت آقای مدیری که آقا فرید زحمت نوشتنش رو کشیدن. از همین جا ازشون تشکر می کنم.

من به کنسرت رفتم و تا اون جایی كه یادم میاد می گم:

دو سری بلیت موجود بود، فكر كنم یكیش 6 هزار تومنی و اون یكی كه برای ردیف های جلو بود 10هزار تومنی.

كنسرت هم تو سالن میلاد بود.

طبق روال دم در اندكی بازار سیاه راه افتاده بود!

منتظر شدیم تا در پایین رو باز كنن. بعد رفتیم بالا. ولی هنوز در سالن اصلی بسته بود.

در گوشه های سالن انتظار دفتر چه هایی گذاشته بوند كه مشخصات تمام قطعاتی رو كه اون روز قرار بود اجرا بشه شرح داده بود.

بالاخره در سالن باز شد و رفتیم تو.

اول كه نشستیم من با خودم گفتم یعنی تمام 2 هزار نفر گنجایش سالن قراره پر بشه؟!

برای رسیدن به جوابم فقط یك ربع زمان كافی بود...

بعد از یك ربع سالن به مرز انفجار رسیده بود... حتی یك صندلی خالی هم پیدا نمی شد!

همه دیگه آماده بودیم... یه نیم ساعتی هم از ساعت مقرر گذشته بود...

صندلی بغل دست من یك خانم سن بالا نشسته بود، با یك سبد گل. من با خودم گفتم یعنی این خانم برای آقای مدیری گل آورده!؟!

خلاصه چراغ ها خاموش شد و پرده كنار رفت...

یك شروع فوق العاده...

وقتی پرده ها كنار رفت خود آقای مدیری نبود...

ولی گروه بزرگ اركسترش یك آهنگ بدون كلام اجرا كردند...

به جرآت می گم اصلا انتظار دیدن همچین گروه اركستر حرفه ایی رو نداشتم...

واقعا سورپریز شده بودم...

بعد كه خود آقای مدیری اومد و سالن رفت رو هوا !!

هر آهنگ و اجرا واقعا عالی...

در كل كنسرت چند نكته قابل توجه بود:

آقای مدیری حس طنز خودشون رو در كنسرت هم داشتن و گاهی بین آهنگ ها تیكه ایی میومدند و سالن از خنده منفجر می شد...

صدای آقای مدیری اندكی گرفته بود! هر چند دقیقه یك بار درخواست آب جوش میكرد!

چند نفر با بیسیم در كل سالن مدام راه می رفتن و نظارت می كردند كه یكی از آنها شایان احدی فر بود.

یك بار داشت كه از ردیف پشتی ما رد می شد صداش رو شنیدم كه با بیسیم می گفت: سریع یه آب جوش برسون به مهران!!

مهمانان ویژه زیادی اون جا بودند كه غیر از سروش صحت بقیه شون رو یادم نمیاد!

پسر خود آقای مدیری جزء نوازندگان گروه اركستر بود.

وسط های اجرا یك دختر كم سن و سال اومد روی سن تا به آقای مدیری گل بده. آقای مدیری هم گفت دخترم برای باباش گل آورده... ما هم یه دست حسابی برای دخترش زدیم.

آن تراك تموم شده بود... كه آقای مدیری گفت می خوام یه مطلب مهمی رو بگم...

گفت: الآن كسی تو جمع ما هست كه برگردن من خیلی حق داره... دیدم نگاه آقای مدیری تقریبا به طرف منه.... و اون شخص كسی نیست جز مادرم... بله خانمی كه صندلی بغل من نشسته بود مادر آقای مدیری بود...

من كه خیلی خوشحال شدم ایشون رو دیدم... همه هم انصافآ براشون سنگ تموم گذاشتن. چند لحظه بعد شایان احدی فر اومد و دسته گل رو از ایشون گرفت و گذاشت روی سن.

بعد از چند دقیقه كه آقای مدیری مشغول اجرا بود یك خانمی با دخترشون اومد جلوی ردیف ما و می خواست از جلوی ما رد بشه و بره اون ور. اون خانم عذر خواهی كرد و گفت من خانم آقای مدیری هستم میشه چند لحظه برم پیشه مادرشون؟! خلاصه ایشون همراه با دخترشون اومدند و یك گپ كوتاه با ایشون زدند و گفتند چرا نیومدید طرف ما؟! خلاصه كنسرت با خوبی و خوشی در حال اجرا بود.

در اواخر شایان احدی فر اومد پیش مادر آقای مدیری گقت: آقای مدیری به من سفارش كردند كه شما بعد از پایان مراسم نرید و حتما این جا بمونید...

خلاصه كنسرت بسیار عالی تموم شد و در بیرون سالن تقریبا همه راضی بوند...

با این كه اكثر كسایی كه اون جا بودند جز جوان ها بودند ولی به جرآت می گم اكثرآ از كارهای سنتی ایشون بیشتر از كارهای دیگشون خوششون اومده بود.

من تا قبل از اون كنسرت هیچ آشنایی با كارهای موسیقی آقای مدیری نداشتم ولی بعد از اون شب و تا الآن كارهای موسیقی ایشون رو بیشتر از كارهای تلویزیونیشون دوست دارم... حتی بیشتر از شب های برره.

این دیگه تموم چیزی بود كه یادم میومد.

این پوستر هم از کارهای سحر عزیزه که ازش ممنونم.

رضا رشیدپور: حرف‌های مهران مدیری درباره شریفی‌نیا از قبل هماهنگ شده بود

mymehran — Tue, 24 Jun 2008 15:06:18 GMT

گفت و گو با رضا رشیدپور تهیه کننده و مجری برنامه «مثلث شیشه‌ای»

اعتماد - گويي در رسانه ها، تنها چيزي که رمز ماندگاري نيست، موفقيت است؛ چرا که در يک سو از کنار کارهاي سطحي و کسالت آور به راحتي مي گذريم و از سوي ديگر به دنبال بهانه از کارهاي موفق از پاپ هم کاتوليک تر مي شويم. در اينجا، برنامه ساز تلويزيوني به راحتي انگيزه هاي لازم براي ارائه يا ادامه يک کار خوب را از دست مي دهد چرا که اگر هيچ اتفاق خاصي نيفتد و هيچ خط قرمزي هم شکسته نشود باز هم ممکن است در اوج به يک باره «تمام» شود و برنامه يي سطحي جاي آن را بگيرد بي آنکه آب از آب تکان بخورد (نمي دانم چرا ناخواسته ذهنم به سمت برنامه هايي نظير «مردم ايران سلام» يا «بازهم زندگي» منحرف شد). با اين مقدمه نقدي خواهيم داشت به سري سوم برنامه هاي شيشه يي رضا رشيدپور که هر شب از شبکه پنجم سيما روي آنتن مي رود. سوال مي کنيم و رضا رشيدپور پاسخ مي دهد.

- با توجه به اينکه «شب شيشه يي» يک گام جلوتر از «عبور شيشه يي» برداشت، آيا از نظر شخص شما مثلث شيشه يي نيز گامي محکم تر از شب شيشه يي است؟

مثلث شيشه يي قطعاً از جهت نهادينه کردن فرهنگ نقد و گفت وگوهاي اينچنيني گامي خيلي بلندتر از شب شيشه يي و عبور شيشه يي است. ما پله پله از نقدهاي خيلي ريز و در لفافه شب شيشه يي به بحث هاي عميق تري در مثلث شيشه يي رسيده ايم. اما به جهت طيف مخاطب مسلماً شب شيشه يي تفاوت هايي با مثلث شيشه يي دارد. طيف مخاطب شب شيشه يي گروه هاي جوان تر جامعه بودند که به دنبال جذابيت هاي خاصي در آن مي گشتند در حالي که مخاطبان مثلث شيشه يي ترکيبي از جوان ها و مخاطباني هستند که بيشتر اهل بحث و مفاهمه و گفت وگوهاي عميق ترند.

- با تعاريفي که کرديد فکر مي کنيد مخاطبان مثلث شيشه يي بيشتر و راضي تر از شب شيشه يي هستند با توجه به اينکه خود من به شخصه فرق چنداني بين اين دو برنامه نمي بينم و مثلث شيشه يي را ادامه شب شيشه يي مي دانم در حالي که به نظر مي رسد برنامه شب شيشه يي، برنامه موفق تري بود. شايد منظور شما اين است که ترجيح مي دهيد مخاطب خاص تري داشته باشيد حتي اگر به عددي که مطلوب و ايده آل است، نرسيد.

قطعاً توقع و ايده آل هيچ برنامه سازي داشتن مخاطب کمتر نيست اما گاهي لازم است که يک قشري از مخاطب از يک سو، جهت نهادينه شدن فرهنگ پذيري فشار وارد کنند که در شب شيشه يي از سوي جامعه هنري خيلي مثبت و با تعاملي خوب به فرهنگ جامعه تزريق شد و ثابت کرد که هنرمندان ما نقدپذير هستند و به نقدهاي تند و تيز هم پاسخ مي دهند اما در مثلث شيشه يي قضيه از سمت ديگري گام برمي دارد تا طيفي از فعالان اجتماعي و فعالان سياسي هم به فضاي فرهنگي نقد کمک کنند. در حقيقت اين جهت فلش تاثيرگذاري است که تغيير کرده، يعني ما در شب شيشه يي با يک عده و در مثلث شيشه يي با يک عده ديگر هدف واحدي را دنبال مي کنيم که نهادينه کردن فرهنگ نقدپذيري است.

- به نظر مي رسد در برنامه هاي زنده تلويزيوني، چه برنامه هاي ترکيبي و چه از نوع برنامه هاي شما، خط قرمزهاي پيش بيني نشده يي مانع از اين مي شود تا برنامه سازها بتوانند ايده آل خود را ارائه دهند. براي مثال، همين مثلث شيشه يي ، در شروع خيلي محکم قدم برمي داشت اما کم کم حالت محافظه کارانه و ساکن به خود گرفت.

من جواب خيلي صريحي به شما مي دهم تا هر نوع سوءتفاهمي برطرف شود. براي برنامه مثلث شيشه يي، خط قرمزهاي سازمان و مسوولان بسيار شناخته شده و معقول تر از خط قرمزهايي است که بخشي از مخاطبان ترسيم مي کنند. من به عنوان شخصي که در صدا و سيما فعاليت مي کنم با خط قرمزهاي اين سازمان خيلي راحت ترم تا با فرهنگ جديدي که به تازگي بين بخش هاي جامعه نهادينه شده است. منظور من صرفاً گروه هاي سياسي نيست. متاسفانه قشرهاي مختلفي از جامعه خط قرمزهاي پررنگ تر سر راه ما مي گذارند. ما در بحث هاي پزشکي و صحبت هايي که در رابطه با جوانان داشتيم با عکس العمل هاي عجيب و تندي روبه رو شديم. من، رضا رشيدپور خط قرمزهاي سازمان را به خوبي مي شناسم. خط قرمز سازمان صدا و سيما حفظ منافع ملي کشور است و من نيز به عنوان يک ايراني به اين قضيه پايبندم اما واکنش هاي منفعلانه يي که گروه هاي مختلف اجتماعي، فرهنگي و گاه سياسي نسبت به بحث ها نشان مي دهند روي ذهنم تاثير گذاشته است.

- مثلاً اين شايعه که بعد از گفت وگوي شما با آقاي کروبي، براي برنامه شما مشکلي پيش آمده بود، حقيقت نداشت.

اول از همه در مورد صحبتم با آقاي کروبي بايد بگويم که انساني بسيار انتقادپذير هستند. قبل از برنامه هم از ايشان اجازه گرفتم که مي توانم نقد صريحي داشته باشم و در جواب پاسخ دادند که هر سوالي مايليد مي توانيد از من داشته باشيد.

- من منظورم اين بود که از طرف گروه سياسي خاصي يا خود سازمان در رابطه با اين گفت وگو مشکل پيش نيامد.

از طرف سازمان به هيچ وجه فشاري در رابطه با بحث و گفت وگوي ما با آقاي کروبي پيش نيامده است.

- پس علت اينکه بدون اطلاع قبلي، چند روزي برنامه زنده شما روي آنتن نرفت کاملاً تصادفي بود.

بله، يک سفر ضروري به خارج از کشور داشتم و دوباره به اين اشاره مي کنم که خط قرمزها را بايد در جامعه دنبالشان گشت و اصلاح کرد. البته مردم حق دارند در فضاي موجود از هر اتفاقي برداشت هاي مختلفي بکنند. اما احساس مي کنم آستانه تحمل ها خيلي پايين آمده است و من آستانه تحمل صدا و سيما را چند سر و گردن بالاتر از جامعه مي بينم.

- انتخاب مهمان هاي برنامه با شخص شماست؟

ما يک اتاق فکر داريم که با نظر هم يک ليست از مهمان ها را انتخاب و به ضرورت زمان و با توجه به مناسبت ها از آنها دعوت مي کنيم.

- شما به اتاق فکر اشاره کرديد، يک اتاق فکر موفق جايي است که چند فکر متفاوت و ديدگاه هاي مختلف با تعامل به يک نظر واحد برسند. اما در مورد مثلث شيشه يي به نظر مي رسد همه پيرو يک فکر واحد هستند يا فکرهايي کاملاً متضاد که به تناقض مي رسند. مثلاً در مورد همين انتخاب مهمان؛ بعضي از مهمان ها فرسنگ ها با مطلوب يک برنامه تلويزيوني فاصله دارند يا آنقدر حضورشان سنگين است که مناسب يک برنامه تخصصي است و گاه فقط مي توان به صحبت آنها لبخند زد که باز هم در شأن برنامه شما که مي گوييد با هدف بالابردن سطح فرهنگ نقدپذيري جامعه است همخواني ندارد. براي نمونه اول مي توان از حضور خانم چيستا يثربي و در مورد دوم آقاي فيروز کريمي نام برد.

بله، ما گاهي از چهره هايي استفاده مي کنيم مثل خانم چيستا يثربي که براي مخاطب اهل هنر، ادب، تئاتر و ژورناليسم بسيار جذاب است يا اينکه مهماني داريم مثل آقاي کريمي با يک برنامه انرژيک. در نظر داشته باشيد يک برنامه 70 دقيقه يي لازم است گاه به بحث هاي عمقي و گاه به جذابيت هاي ظاهري توجه داشته باشد.

- به نظر شما اين موجب تزلزل در ريتم برنامه هاي شما نمي شود؟

خوشحالم که شما به ريتم برنامه اشاره مي کنيد. اتفاقاً من از اين ريتم برنامه راضي هستم. شايد ما در بعد هارموني هنوز به کيفيت لازم نرسيده ايم که تلاش خواهيم کرد در برنامه هاي بعد به آن نزديک تر شويم تا اين هارموني در کنار همين ريتم بتواند به جذابيت برنامه اضافه کند. اما يک مساله يي را هم بايد گوشزد کنم که همه برنامه هاي تاک شو در دنيا اين طور نيستند که بتوانند مسلسل وار مهمان هايي را دعوت کنند که جذابيت هاي کامل داشته باشند. شما تصور کنيد، تعداد چهره هاي جذاب براي مردم چند نفر هستند؟ مثلاً ما در عبور شيشه يي 70 چهره و در شب شيشه يي از 80 چهره دعوت کرده ايم. مگر چند چهره جذاب و مردمي ديگر وجود دارد که بتوان آنها را به برنامه دعوت کرد. گاهي هم بايد با در نظر گرفتن ريتم و هارموني به مخاطب فرصت داد تا جذب بحث برنامه شود. مثل ديشب که مهمان ما يک خلبان بود و موضوع حادثه هواپيماي اصفهان که به اين بهانه به بحث و گفت وگو در رابطه با سفرهاي هوايي پرداختيم و به رغم اينکه مهمان برنامه چهره آشنايي نبود اما برنامه جذابي شد.

- کاملاً حق با شماست و من يک بحث خوب و جذاب را هم به تعبيري مهمان مناسب براي برنامه شما تصور مي کنم. از اين بحث که بگذريم انتقادي که به برنامه مثلث شيشه يي وارد شده اين است که به نظر مي رسد بعضي از گفت وگوهاي شما برنامه ريزي شده است مثل گفت وگو با مهران مديري که سوال و جواب ها هماهنگ شده به نظر مي رسيد به خصوص اشاره به محمدرضا شريفي نيا و حضورش در مرد هزارچهره.

در مورد گفت وگو با مهران مديري و به خصوص موضوعي که به شريفي نيا اشاره شد، از آنجا که اين سوال مکرر از من شده بايد بگويم اين قراري بود بين من، مهران مديري و محمدرضا شريفي نيا و از قبل هم هماهنگ شده بود، به اين ترتيب که قرار شد مهران مديري موقعيتي را خلق کند براي جذاب تر شدن برنامه و اين فکر که رضا رشيدپور و مهران مديري با هم تباني کرده بودند تا محمدرضا شريفي نيا را بکوبند اصلاً صحت ندارد. هر سه ما با هم دوست هستيم. من با مهران مديري هيچ قرار خاصي نداشتم. دقيقاً روز سيزدهم فروردين که آخرين سکانس «مرد هزارچهره» ضبط مي شد از او خواستم تا در قسمت هشتم، نهم برنامه من شرکت کند و او نيز پذيرفت.

- حالا يک سوال از شما مي پرسم که در کنار پرسش قبلي بتوانيم به يک نتيجه يي برسيم. آيا شما با من هم عقيده ايد که يکي از سردترين برنامه هاي شما گفت وگو با «رامبد جوان» بود. شما دليل آن را چه مي دانيد تا من هم نظر خودم را بگويم.

در يک برنامه زنده که دوتا صندلي روبه روي هم قرار گرفته و سه دوربين هم روشن است، همه چيز به دونفري که روي آن صندلي ها و روبه روي دوربين قرار گرفته اند بستگي دارد. اين يک امر طبيعي است که مجري عامل صددرصد نباشد. اصلاً قرار هم اين نيست و يک بخش از جذابيت هاي برنامه و گفت وگو مربوط مي شود به خود مهمان که مي خواهد از فرصت آنتن استفاده کند يا خير.

- حالا اجازه بدهيد من هم نظر خودم را بدهم. وقتي شما در يک برنامه زنده و در شرايطي خاص در چهارگزينه يک نظرخواهي از «هيچ کدام» به عنوان يکي از فرصت ها استفاده مي کنيد در حقيقت فکر مهمان را مغشوش کرده ايد. حتي اگر قرار باشد انتخاب اين گزينه درصد پايين هم داشته باشد باز هم واقعيتي شکننده است. اگر شما اين ريسک را موجب جذابيت بيشتر مي دانيد، چرا براي ديگران اين هيجان را انتخاب نکرديد. مثلاً سوال نظرسنجي آقاي فيروز کريمي دو گزينه مربي و مدير را شامل مي شد، آيا هيچ کدام در اين پرسش جايي نداشت. فکر نمي کنيد مخاطب حق داشته باشد اين را با ديده شک نگاه کند و از طرفي مهمان هم حق داشته باشد تا سرد برخورد کند.

من در مورد مهران مديري هم چهار تا از کارهايش را به نظرخواهي گذاشتم و اتفاقاً آخرين کار او کمترين درصد را شامل شد.

- اما از گزينه «هيچ کدام» استفاده نشد و در حقيقت اين نظرسنجي محکي بود بر کارهاي مهران مديري که او خود با هوش و ذکاوتي که دارد از آن به خوبي آگاه است. بار ديگر نظرم را تکرار مي کنم «هيچ کدام» گزينه سختگيرانه يي است مگر اينکه آفتاب بر همه يکسان بتابد.

مسلماً عمدي در کار نبوده اما شايد لازم باشد تا از اين به بعد بيشتر دقت کنيم.

- سوال ديگر من اينکه به عنوان فردي که خودم در زمينه مصاحبه فعاليت دارم، سخت ترين گفت وگو را در مقابل رجال سياسي مي دانم و فکر مي کنم خيلي ها نيز با من هم عقيده اند. اما شما با افراد سياسي به مراتب راحت تر و بي پرواتر و از همه مهم تر مسلط تر هستيد. از نظر من در اين مواقع شما خود رضا رشيدپوريد که مي توان از گفت وگو و پرسش و پاسخ تان لذت برد. اما در مقابل هنرمندان معذب به نظر مي رسيد. مثلاً شما که به راحتي با آقاي هاشمي هم کلام مي شويد چرا بايد روبه روي محمدرضا گلزار تا اين اندازه مضطرب باشيد يا اينکه تمام وجودتان شعف حضور او باشد.

قطعاً حضور محمدرضا گلزار براي من بسيار مهم بود و به اين دليل که دوست هنرمندي در شب هاي آخر برنامه مهمان ما بودند و بعد صفحه اول يک روزنامه را اختصاص دادند به اينکه «سينماگران، برنامه شب شيشه يي را تحريم کرده اند» و حضور محمدرضا گلزار به عنوان يکي از چهره هاي شاخص سينما در شب آخر شب شيشه يي پاسخ مناسبي به اين ادعا بود. من از ديدن محمدرضا گلزار ذوق زده نمي شوم چرا که با او رابطه فاميلي نزديکي دارم و هميشه مي بينمش. اما از اينکه حضورش موجب شد تا آن جو کاذب از بين برود بسيار خوشحال بودم و از آنجا که معمولاً احساساتم را پنهان نمي کنم و اهل ژست هم نيستم مخاطب نيز حال مرا فهميده بود.

- و صحبت آخر شما.

من تعجب مي کنم اگر فرهنگ نقدپذيري بين افراد تحصيلکرده مثل پزشکان، خلبانان و روشنفکران وجود ندارد چطور انتظار داريم که قشر سياسي جامعه ما نقدپذير باشند. ما ايراني ها از «خليفه الله» بودن فقط «ستار العيوب» بودنش را به ارث برده ايم. ما تا همديگر را نقد نکنيم نمي توانيم انتظار داشته باشيم که سياستمداران ما شفاف صحبت کنند. جالب اينکه همان کساني که ژست روشنفکري مي گيرند، وقتي مي خواهند از برنامه من انتقاد کنند، چندين ويژه نامه چاپ مي کنند بدون اينکه نظر خود مرا به عنوان تهيه کننده اين برنامه بپرسند، در حالي که من براي نقد يک موضوع و براي شفاف سازي آن از متخصصان همان مورد خاص دعوت مي کنم تا نقدي منصفانه داشته باشم. اين خود ما هستيم که به دور خود پيله بسته ايم. مطمئن باشيد مثلث شيشه يي يا اين پيله را خواهد شکست يا تمام مي شوم شبي، فقط به من اشاره کن.